تسنیم جاری / عاشقی ازاد

::..:: اثار تسنیمی ::..::

به نام حق

تکامل معنوی انسان:

سخن گفتن من باب تکامل معنوی انسان، در حالیکه مخاطب تو، جسم هائی محو تماشای هوس بازی های رنگین کودکانه و درگیر در شوق کاذب متعاقب آن هستند، آنهم بدان گونه که چنین جسم هائی، دریابند، و نه اینکه چون آنرا درنیافته اند، ستایشش کنند، امری بس دشوار و شاید مضحک است.

چنانچه شخصی سخنان این حقیر را بخواند، یقینا با دو مسئله ی مهم، روبرو خواهد بود. نخستین مسئله، این است که مخاطب با خواندن چنین مطالبی به شگفتی درآید و با خود بیاندیشد که چنین انسانی چگونه به نگارش این مکتوبات همت گماشته و چگونه با این قدمت ناقص و ابتر خویش، چنین واژه هائی را برگزیده و به رشته ی تحریر در آورده است! چگونه انسانی با قدمت کوتاه مدت خویش، از تحول، دگرگونی،شناخت و تکامل، سخن میگوید و اندرز میدهد؟ و در نهایت شاید تنها یک نیشخند تلخ، پایانی حزن انگیز پس از نیل به چنین تفکراتی باشد. و این مسئله همان" ناباوری" است. و مسئله ی دیگری که مخاطب مکتوبات من با آن مواجه میشود، درنیافتن و درک نکردن ژرفای مفاهیم مکتوبات است. و چه بسا افراد کثیری که چون مفهومی را در نمی یابند و آنان را یارای درک و کشف حقیقت نیست، آن را خالصانه و کورکورانه می ستایند. حال آنکه ستایش، همواره در خور حقایقی است که پس از درک کاملشان، همچنان آنان را چون باری سنگین که هر لحظه برای حملشان نیاز به چشم دل و بصیرت معنوی داری، بر روی شانه های نحیف خویش، حمل نمایی! یعنی خود، درکشان کنی اما آنان را والاتر از درک ساده ی هر انسان تازه به دوران رسیده ای که قصد دارد یک شبه، ره صد ساله طی کند و به تحول و تکامل حقیقی،نایل گردد، بیابی. سخن گفتن من باب فلسفه ی تکامل حقیقی انسان و قداست راستین و بی پیرایه ی معنوی، از این رو که نظریات موجود در باب این دو موضوع، بسیار فراوان و متفاوت از هم بوده، امری بس دشوار و پیچیده است. آنهم زمانی که نخواهی مکتوباتت، جنبه ی یک نصیحت نامه ی پیچیده و غیر قابل فهم انسانی با طعم تلخ اندرز کورکورانه، پیدا کنند. الا ای حال، صرف نظر از تمامی فرایض و محتملات فوق، واژگان را از بند استعاره ، ایهام، نماد و نشانه و غیره و ذالک، آزاد ساخته و به بیان صریح مطالب خواهیم پرداخت. چنانچه مخاطبی قادر به نفوذ در ژرفنای مکتوبات ذیل باشد، قطعا به غایت نهایی این حقیر کاتب پی خواهد برد. پی خواهد برد آنچه که در زیر بدان اشاره نموده ام، خاستگاهی و جایگاهی درون دل آدمی دارد و بس. آنچه که از عشق، فرو می چکد، شیره ی جان آدمی میباشد. زادگاه درونی مروارید عشق، صدف وجود آدمی است. سخنی که در ژرفای وجودی واژه هایش، به سهولت، شیرا به ی عشق الهی و مقدس، جولان داشته باشد، بر دل نیز خواهد نشست.چرا که فطرت انسان، خداییست... باشد تا که بدین امید:

چنانچه سخن از عشق در میان باشد، باید چنین پرداخت که عشق راستین قابل ستایش، پراکنده در هر فضایی همچون هوا جاریست. و تنها باید ریه هائی از جنس خلوص و تواضع انسانی داشت، تا چنین عشقی را همچون هوا نفس کشید. و چه خوش است دم نخستین انسان، هوای عشق را که حجم عظیمی از کرامت و تواضع بی چشم داشت را به درون جسم خاکی اش، فرو می برد و آن سان که هنگامه ی فرایند بازدم پیش می آید، چنین حجم عظیمی را از درون صافی دقیقی عبور داده و جملگی ابعاد احتمالی پتیاره وارش را بیرون می ریزد و آنچه که بر جای می ماند، تنفس خالص عشق راستین بدون ذره ای هوس و شهوت است. هوس و شهوتی که متعاقب آن،" جسمانی کردن عشق" را به نا حق و به خطا به انسان ، روا می دارد. که نه چندان شایسته و درخور مقام انسانی اوست. ایندو تنها جامه ای دروغین و چرک آلود، بر پیکر انسانی دریوز، می پوشانند، که بسی مایه ی ننگ و هتک حرمت است. و اما چنانچه عشقی که تنفس شده است، سرشار از خلوص و لبریز از قداست معنوی باشد، جسم انسان دیگر خاکی تعبیر نخواهد شد! بل اینبار چشم دل گشوده شده و انسان به سان همان کنیه ی اصلی خویش یعنی جانشین حق بر روی زمین، روئیت خواهد شد. و این همان صفت پسندیده ایست که درخور ابوتراب و مریم مقدس است. زمانی انسان درخور چنین کنیه ای خواهد بود که" تنعم" خویش را از درون صافی ریه های روح بزرگوار و بزرگمنش خویش بدور ریزد و تنها به وجودی که دنیوی ها را فدای درک پروردگارش می سازد، رخصت عبور از صافی و نفوذ به ژرفای وجودی انسانی اش دهد!

مخلص کلام اینکه: تکامل حقیقی و راستین انسان، با پروردگار است . انسان باید بداند که تکامل او وابسته و نیازمند به وجود و حضور هیچ انسان دیگری نیست. حتی جنس مخالفش!!! تکامل حقیقی انسان با کردگار است و بس. و این همان عشق الهی و عاری از هرگونه شهوت و هوسی است که همچون هوای پاک، قابل تنفس می باشد. همان عشقی که در هر فضایی، همچون هوا پراکنده است.

ابتدا باید آن را نفس کشید، سپس مراحل تکامل فردی را طی نمود و به قداست و کرامت، نایل گشت. و این برابر با نایل گشتن به" تجربه ی قدسی" و دستیابی به مرتبه ی "فردیت در دینداری" است، که در آن، رنگ تند عادت گونه ی" دین داری جمعی"، که تنها از صلات و صیام، خم و راست شدن و لب از هرگونه طعامی بستن را آموخته، چشم انسان را نمیزند! آنچه که حضرت والا مقام و درویش مسلک "مولانا" که هزاران درود بر او باد، خواستار آن بود. و بسیاری از بزرگان نیز...

به زبانی روانتر اینکه: من می خواهم خود به تنهائی، خداوند را تجربه نمایم. پس بیهوده نیست که میخوانیم و می شنویم و نظاره گریم که همواره درخشان ترین انوار از عمق دل تاریکی ها، برخاسته اند. همواره تحول، خاص انسان هائی است که هبوط به ژرفناک ترین ابعاد پست و پوچ هستی را تجربه کرده اند و شخصا، به معنای حقیقی کلام، پوچی و تو خالی بودن چنین حضیض هائی را در جمع اطراف خود دریافته و باور کرده اند و سپس به پرواز به سوی روشنایی ها، همت گماشته اند. و همین است که گاهی اوقات با روئیت فردی که عمری در میان ظلمت و غفلت زیسته، اما با درک یک نشانه از جانب پروردگار، اوضاعش به کل دگرگون گردیده، خالصانه دل به گریستن ناشی از ندامت خویش می سپاریم، و آنگاه به منظور استتار چهره ی سراسر آلوده به عصیان بی شرمانه ی خویش، سر در گریبان، فرو می بریم، و به توبه روی گردان میشویم. ما همواره در عمق جان خویش باور می نمائیم که چنین انسان دستخوش تحولی که فوقا به شرح حالش پرداختم، عمیقا و شخصا، دگرگون گشته و عشق الهی و معنوی را همچون هوای جاری، تنفس میکند ، حتی اگر هوایی که اطرافیانش، تنفس میکنند، آلوده به پلیدی ها باشد! و احتمال بازگشت مجدد او نیز، به سوی ظلمت و غفلت، بسی اندک تر از انسان هایی همچون خود ماست! چراکه بسیاری از ما، کماکان به غنودن در بستر هائی که آلوده به احساسات عادت گونه ی دین داری جمعی شده اند، ادامه می دهیم، و اصرار می ورزیم. حال آنکه نیل به مرتبه ی "فردیت در دین داری" ، راز پیروزی انسان، و دستیابی او به تکامل حقیقی غیر قابل بازگشت و ابدیست! پس ای انسان، بال های وجود فرشته صفت خویش را بگشای تا به سوی ابدیت قداست وارانه ی خویش و بر فراز آبی های آسمان بی کرانی که سراسر عشق الهی و معنوی، به جای هوا، در آن جاریست، به پرواز در آیی و به اوج تکامل، دست یابی. و این حقیر کاتب، به شخصه، چنین انسان هائی که در همین روزگار غبار آلود ، پیکر هایشان را آلوده به "جسمانی کردن عشق" ، ننموده اند و ارواح پاک و بزرگوار خویش را با ریسمان عشق الهی به یکدیگر پیوند داده اند، به تکامل راستین، نایل گشته اند و به گفته ی نیچه، به مرتبه ی" انسان برتر" دست یافته اند، را می شناسم. حقیقتا می شناسم. راز عظیم پیروزی چنین انسان هائی، تنفس خالص عشق الهی به عنوان طریق حقیقی تکامل، و پیگیری طریقت تجربه ی قدسی و دل سپردن به روش فردیت در دینداری(تجربه کردن خداوند، به تنهائی، و بدون نیاز به تذکر و یا تقلید از دیگری) است که همچون سدی استوار و مقاوم در برابر طوفان های مهیب وسوسه های هوس آلود شیطانی و غوطه ور گشتن در دریای عادت گونه شدن اعمال در طریقت دین! ، است و بس........................

باشد بدین امید، تا که ما نیز چنین گردیم.

آمین......

یا حق.............

این جماعت که چنین دست به سر می کوبند

بیقرارند و خدایا چه کنم، میگویند

گر بدانند که او چاره ی هر درد و بلاست

تا ابد راه توکل به خدا، می پویند! .......

مقاله از : هانیه نیک فرجام

تسنیم 2 .طراح : پردیس ترابی